Eurolaan 14-7 – Heerenveen
Balans in compositie en kleur
In zijn jonge dagen wilde Auke al naar de kunstacademie. Pas na zijn pensionering ging zijn wens om te schilderen en te tekenen alsnog in vervulling. Het dagelijks leven is zijn inspiratiebron. Hartstra schildert op paneel en incidenteel op doek of karton. De onderlaag van zijn kunstwerken zet hij voornamelijk aan met acrylverf en werkt dan verder met olieverf. Een duidelijke balansopbouw is kenmerkend voor zijn werk. Hij bekwaamde zich door lessen te volgen bij gerenommeerde kunstenaars met als gevolg dat hij werd toegelaten tot de kunstacademie.
Inmiddels heeft hij in 2025 de vijfjarige Foudgumse School (de kleinste en noordelijkste academie voor de nieuwe schilderkunst) positief afgerond.
Het jeugdlandschap herhaalt zich
Uit mijn jeugdperiode herinner me nog als de dag van gisteren dat een stuk land van onze boer-buurman werd aangepast. Dat wil zeggen het werd opnieuw ingericht. Maar er gebeurde meer. In het verlengde van deze akkers lag een half ontgonnen stuk veenputten gebied en daarnaast nog een stuk totale wildernis uit de verveningstijd. Alles werd in cultuur gebracht behalve het deel dat uit totale wildernis bestond. Toen de werkzaamheden voltooid waren werden de buren, waaronder ook mijn ouders, uitgenodigd om alles eens van dichtbij te bekijken. Het werd een gezellige buurt ontmoeting. Het opnieuw gecultiveerde land oogstte niets anders dan lof maar ik zag iets anders. Ik zag een pad waarlangs ik in de wildernis van die oude veenputten naar binnen kon gaan. Na het weghalen van de turf was het gebied achter gelaten alsof er nooit weer iets aan gedaan zou worden. Maar de natuur zelf maakte haar invulling. Tussen de achtergebleven waterpartijen waren nog beloopbare lengte dammetjes. Ik stapte naar binnen. Het pad liep naar beneden… En daar ontmoette ik in de sfeer van het avondlicht een unieke rust tussen schitterende planten, struiken en uitbundige kleuren. Misschien zou je moeten zeggen, het was daar totale chaos. Maar ik zag iets anders.
Het voorjaar openbaarde zich in een kleurenpallet dat ik nooit weer zal vergeten. Een kleurenpalet in de chaos. Daar gingen schoonheid en wildernis hand in hand. Ik haalde een van mijn vriendjes op om hem dit alles te laten zien maar die begreep totaal niet waar ik het over had. In dit totaal overhoop gehaalde gebied was iets subliems ontstaan. De invloeden van kleur, sfeer en natuurherstel overruleden me totaal.
Jaren later, we woonden toen aan de rand van het Nannewiid eveneens een uit de vervening ontstaan gebied, overleed van de ene op de andere dag mijn vrouw Roelie. Ze had de gewoonte om eenmaal per week samen met een vriendin, om het of deels langs het meer te wandelen. In die dagen had ik veel aanloop en heel vaak gingen we naar buiten en wandelden geheel of deels een van de Roelie-routes. Daar ontwikkelden zich bijzondere gesprekken. Ik keek om me heen en communiceerde op verschillende manieren. Van hart tot hart en met mijn omgeving. Met als gevolg dat deze wandelingen een scharnierpunt van verwerking werden.
Zo naderde ook de dag dat ik door een vriend van mij werd meegenomen naar een totaal ongecultiveerd gebied dat ik nog niet kende.
Het was het gebied uit zijn jeugdherinnering. Eenmaal in de veertien dagen gingen we… Ik kwam op de meest bijzonder plekken. De onzichtbare invloeden van sfeer en geur van dit gebied mij gaven, brachten mij terug naar mijn jeugdlandschap. Er openbaarde zich schoonheid in kleur en vorm. Het was een identiek gebied. En ineens zegt een buurvrouw tegen mij: “Auke, je moet weer gaan schilderen. Denk er maar eens over na.”
Er ontwaakte iets… Met als gevolg dat enkele jaren later Peter tegen mij zegt: “Auke, je moet weer terug naar dat gebied. De sfeer die in enkele van jouw schilderijen zit daar moet je op doorgaan. Bestudeer het maar eens.”
Een nog niet ontgonnen gebied dient zich aan. Maar kun je dan in het maken van een kunstwerk contact leggen met zowel het mooie als vormloze elementen?
Ik ga terug naar de chaos in het gebied van de veenputten. Het had iets moois in zichzelf en ergens ook iets verhevens. Niet alleen het plantenleven maar ook het dierlijk leven had iets bijzonders. De chaos was niet lelijk, nee het had karakter. Het was een bestand dat bestond uit verschillende elementen die elkaar ergens onder steunden. Uit iets lelijks kwam iets moois tevoorschijn. Eigenlijk kun je stellen dat je hier te maken krijgt met smaak en sfeer. Schoonheid wordt niet langer gezocht in het nastreven van een volmaakte vorm door middel van vooraf gegevens regels, maar in de vrije natuur die zich volgens haar eigen wetmatigheden ontplooit en zich aan opgelegde regels onttrekt. Daar ontstaan bijzonder ontwikkelingen. Het laat je andere dingen zien. Ook hier ontmoet ik weer de chaos van mijn ontmoeting met het veenputten gebied die in zichzelf nieuwe schoonheidselementen creëerde. Chaos wordt iets bijzonders!
Daar waar zich een rijkdom aan vormen openbaard krijgt het geheel iets verhevens, iets overweldigends. Je ziet nieuwe vormen en kleurcombinaties verschijnen die heel bijzonder zijn. Het laat je het verhaal achter het verhaal zien. Een schilderij ontwikkelt zich. Ja, daarom raakt kunst harten aan en geeft het kleur aan het leven. Het geeft sfeer aan ruimte en wezen. Het laat je het verhaal achter het verhaal zien.